Na mocy Statutu TUL RP \u00a710 pkt. 3, Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w TUL na wniosek ZK TUL nadaje godno\u015b\u0107 Honorowego Prezesa TUL.<\/p>\n\n\n\n
1. VIII Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w TUL nada\u0142 godno\u015b\u0107 Honorowego Prezesa TUL kole\u017cance ZOFII KACZOR – J\u0118DRZYCKIEJ.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Zofia Kaczor – J\u0119drzycka urodzi\u0142a si\u0119 w Pi\u00f3rkowie na Kielecczy\u017anie w rodzinie ch\u0142opskiej. Tam te\u017c uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 podstawow\u0105, potem by\u0142o LO w Opatowie, studia na Wydziale Ogrodniczym SGGW w Warszawie i Studium Pedagogiczne. Prac\u0119 zawodowa rozpocz\u0119\u0142a w PGR Wieliszew gdzie zacz\u0119\u0142a te\u017c swoj\u0105 wieloletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ZMW. W roku 1966 przechodzi do pracy w ZG ZMW. Od 1972r. przechodzi do pracy w Departamencie O\u015bwiaty w ministerstwie Rolnictwa, pracuje tu do emerytury. Jak wcze\u015bniej \u0142\u0105czy prac\u0119 zawodow\u0105 z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105. Anga\u017cuje si\u0119 w rejestracj\u0119 TUL po zako\u0144czeniu stanu wojennego. Rok 1984 uwie\u0144czy\u0142 sukcesem wysi\u0142ki zespo\u0142u zabiegaj\u0105cego o rejestracj\u0119 Towarzystwa. Od tego roku, z przerw\u0105 w latach 1993 – 1998 jest Prezesem ZK TUL. W kwietniu 2011r. zrezygnowa\u0142a z prezesowania w TUL, nie trac\u0105c kontaktu ze stowarzyszeniem. Nadal pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa fundacji Polskich Uniwersytet\u00f3w Ludowych. Za prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142a wiele order\u00f3w i odznacze\u0144, m.in. Krzy\u017c Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Order Wdzi\u0119czno\u015bci Spo\u0142ecznej. Od tulowc\u00f3w natomiast „Znamie” – honorowe odznaczenie TUL RP.<\/p>\n\n\n\n 2. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w TUL nada\u0142 godno\u015b\u0107 Honorowego Prezesa TUL koledze TADEUSZOWI PILCHOWI<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n Prof. dr hab. Tadeusz Pilch.<\/p>\n\n\n\n Absolwent filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Magisterium z etyki normatywnej Fryderyka Nietschego. W\u00a0latach 1960-1963 nauczyciel propedeutyki filozofii w liceach warszawskich. Od 1962 roku asystent i wsp\u00f3\u0142pracownik Profesora R. Wroczy\u0144skiego i na jego \u017cyczenie kierownik Katedry Pedagogiki Spo\u0142ecznej po odej\u015bciu Profesora na emerytur\u0119.<\/p>\n\n\n\n Doktorat (11.03.1969) z problem\u00f3w metodologii bada\u0144 pedagogicznych. Habilitacja (31.07 1976) na podstawie rozprawy o nauczycielu i o\u015bwiacie wiejskiej. Profesor nadzwyczajny (1.02.1991), profesor zwyczajny (31.07.2000). Od 1991 profesor w Instytucie Profilaktyki Spo\u0142ecznej i Resocjalizacji UW, kierownik Katedry Pedagogiki Spo\u0142ecznej oraz kierownik O\u015brodka Bada\u0144 Problem\u00f3w Nietolerancji.<\/p>\n\n\n\n Z upodobania i gorliwie zaanga\u017cowany w „dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105” co owocowa\u0142o r\u00f3\u017cnorodnymi formami aktywno\u015bci i funkcji w organizacjach spo\u0142ecznych, politycznych, instytucjach o\u015bwiatowych, organach pa\u0144stwowych. W r. 1981 inicjator reaktywowania Towarzystwa Uniwersytet\u00f3w Ludowych – organizacji o korzeniach 19-wiecznych. Dwukrotnie by\u0142 Prezesem Zarz\u0105du Krajowego.<\/p>\n\n\n\n W 2000 roku przy wsparciu J\u00f3zefa \u015anieci\u0144skiego zainicjowa\u0142 prace nad edycj\u0105 Encyklopedii Pedagogicznej XXI wieku. Autor wielu rozpraw, promotor licznych doktorat\u00f3w. Od 1 stycznia 2010 r. – emeryt. Qvam cito transit gloria mundi! (Pliniusz Starszy)<\/p>\n\n\n\n Jadwiga Harasimowicz \u2013 stamt\u0105d\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n „Jadwiga Harasimowicz zajmuje miejsce szczeg\u00f3lne w zbiorowej pami\u0119ci cz\u0142onk\u00f3w Towarzystwa Uniwersytet\u00f3w Ludowych. Dzieje si\u0119 tak za spraw\u0105 Jej prostego i zarazem g\u0142\u0119boko m\u0105drego przekazu, jaki nam pozostawi\u0142a. Charyzmatyczna osobowo\u015b\u0107 Jadzi i wci\u0105\u017c aktualna wymowa Jej s\u0142\u00f3w niech b\u0119d\u0105 wystarczaj\u0105cym uzasadnieniem dla tego, by zabra\u0142a g\u0142os raz jeszcze, stamt\u0105d…”<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Celem niniejszego artyku\u0142u nie jest kolejne \u201episanie o Jadzi\u201d, gdy\u017c w pracy zbiorowej pod redakcj\u0105 Andrzeja Koteckiego pt: \u201eCz\u0142owiek marze\u0144 i czyn\u00f3w. Opowie\u015b\u0107 o Jadwidze Harasimowicz\u201d znajduje si\u0119 wiele bardzo cennych wypowiedzi na Jej temat. Tytu\u0142 pierwszego rozdzia\u0142u, kt\u00f3rego autork\u0105 jest Zofia Kaczor \u2013 J\u0119drzycka brzmi: \u201eW ho\u0142dzie Jadwidze Harasimowicz\u201d; w tym sformu\u0142owaniu zamyka si\u0119 ca\u0142a istota rzeczy, kim dla Towarzystwa Uniwersytet\u00f3w Ludowych by\u0142a Jadzia i kim by\u0142a dla ludzi, z kt\u00f3rymi zetkn\u0105\u0142 j\u0105 los. Poza wspomnian\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 nie ma innych publikacji na jej temat, nie mo\u017cna te\u017c znale\u017a\u0107 notki biograficznej. \u201eDziennik \u2013 wspomnienia Jadwigi Harasimowicz\u201d w formie kopii maszynopisu i zdj\u0119\u0107 znajduj\u0105 si\u0119 w Instytucie Pileckiego, jednak nie s\u0105 udost\u0119pnione. Brakuje wi\u0119c wielu szczeg\u00f3\u0142owych informacji o jej \u017cyciu, jedynym \u017ar\u00f3d\u0142em pozostaj\u0105 fragmenty \u201ePami\u0119tnika\u201d artyku\u0142y prasowe oraz korespondencja. W swym artkule pragn\u0119 przybli\u017cy\u0107 nieco posta\u0107 Jadwigi Harasimowicz, a nade wszystko \u2013 odda\u0107 jej g\u0142os\u2026 Jadwiga Harasimowicz (ur. w Hrubieszowie 14.07.1923 \u2013 zm. we Wroc\u0142awiu 24.03.2006) \u2013 c\u00f3rka Franciszki Olechwir i Juliana Bazgier, pracuj\u0105cych przed wojn\u0105 w ukrai\u0144skich szko\u0142ach na Kresach Wschodnich. Nauk\u0119 rozpocz\u0119\u0142a w gimnazjum we W\u0142odzimierzu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142a do szko\u0142y Si\u00f3str Niepokalanek w Maciejowie ko\u0142o Kowla, gdzie zda\u0142a tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0119.<\/p>\n\n\n\n W czasie wojny uczy\u0142a si\u0119 w Instytucie Pedagogicznym w \u0141odzi i pracowa\u0142a w ukrai\u0144skiej szkole powszechnej. Jako c\u00f3rka oficera Legion\u00f3w Polskich trafi\u0142a do obozu przej\u015bciowego w Lublinie, z kt\u00f3rego uciek\u0142a i wr\u00f3ci\u0142a do W\u0142odzimierza, gdzie pracowa\u0142a jako sprz\u0105taczka w niemieckiej restauracji i jednocze\u015bnie dzia\u0142a w konspiracji. Z Wo\u0142ynia zosta\u0142a przymusowo przesiedlona na Kielecczyzn\u0119, tam trafi\u0142a do \u0142agru w St\u0105porkowie, pracowa\u0142a te\u017c na stanowisku \u201estarszej sprz\u0105taczki\u201d w szpitalu wojskowym, a potem trafi\u0142a na front.<\/p>\n\n\n\n Po wyzwoleniu rozpocz\u0119\u0142a sw\u0105 karier\u0119 pedagogiczn\u0105, najpierw w szkole powszechnej w Niek\u0142aniu ko\u0142o Ko\u0144skich, ko\u0144cz\u0105c jednocze\u015bnie zaocznie Liceum Pedagogiczne w \u0141odzi. W 1948 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Rajmunda, \u017co\u0142nierza Armii Krajowej, kt\u00f3rego pozna\u0142a jeszcze w czasie wojny; zamieszkali we Wroc\u0142awiu, gdzie na \u015bwiat przyszli ich dwaj synowie. Jadwiga kolejno pracowa\u0142a w Technikum Mechanicznym w Ole\u015bnicy, potem w umundurowanym Technikum \u201eS\u0142u\u017cby Polsce\u201d w Le\u015bnicy; zaocznie uko\u0144czy\u0142a histori\u0119 na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim.<\/p>\n\n\n\n Na d\u0142ugie lata, bo przesz\u0142o trzydzie\u015bci, zwi\u0105za\u0142a si\u0119 z Zespo\u0142em Szk\u00f3\u0142 Rolniczych we Wroc\u0142awiu \u2013 Praczach. Jak sama napisa\u0142a, to tam w\u0142a\u015bnie zacz\u0119\u0142a pracowa\u0107 z m\u0142odzie\u017c\u0105 wg wzorca pedagogiki Janusza Korczaka, Nikolai Frederika Severina Grungviga i Ignacego Solarza. M\u0142odzie\u017c mieszka\u0142a w internacie, potrzebowa\u0142a wsparcia, zrozumienia oraz indywidualnego podej\u015bcia do siebie. Nauczyciele sp\u0119dzali wiele czasu ze swymi uczniami, \u0142\u0105czy\u0142o ich wsp\u00f3lne \u017cycie w internacie, wyjazdy, wycieczki oraz dzia\u0142ania artystyczne. W szkole w Praczach powsta\u0142 dyskusyjny klub filmowy, funkcjonowa\u0142 \u015bwietny kabaret literacki oraz Rostecki Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Jadwigi Harasimowicz w Towarzystwie Uniwersytet\u00f3w Ludowych by\u0142a swego rodzaju kontynuacj\u0105 dotychczasowej Jej pracy jako nauczyciela i wychowawcy. Od pocz\u0105tk\u00f3w pracy w tej organizacji sta\u0142a na czele Komisji Humanistycznych Inicjatyw Edukacyjnych. By\u0142a cz\u0142onkini\u0105 Zarz\u0105du Krajowego TUL. Organizowa\u0142a liczne sesje letnie dla nauczycieli oraz seminaria i ch\u0119tnie uczestniczy\u0142a we wszystkich innych dzia\u0142aniach TUL-u. Z przyjemno\u015bci\u0105 i rado\u015bci\u0105 zawsze zostawa\u0142a \u201ematk\u0105 chrzestn\u0105\u201d nowych \u201etulowc\u00f3w\u201d.<\/p>\n\n\n\n Jadzia Harasimowicz by\u0142a osob\u0105 charyzmatyczn\u0105, kt\u00f3ra skupia\u0142a wok\u00f3\u0142 siebie ludzi, tworzy\u0142a niepowtarzalny klimat spotka\u0144 i rozm\u00f3w, nigdy nie narzuca\u0142a swojego zdania, bacznie obserwowa\u0142a\u2026. . Jej wypowiedzi, kr\u00f3tkie, acz tre\u015bciwe i wieloznaczne, zapada\u0142y w pami\u0119\u0107 na d\u0142ugo\u2026 na zawsze! Kiedy wiry rzeki \u2013 \u017cyciem zwanej \u2013 nios\u0105 cz\u0142owieka, czasem \u0142agodnie, lecz innym razem zdarza si\u0119 zahaczy\u0107 o kamie\u0144 i bole\u015bnie zrani\u0107 \u2013 jak pisa\u0142 Czes\u0142aw Mi\u0142osz: \u201e(\u2026) kamienie s\u0105 po to, by nogi nam rani\u0142y\u2026 \u2013, dobrze jest wiedzie\u0107, \u017ce s\u0105 tacy ludzie, nie \u2013 kamienie \u2013 jak Jadzia.<\/p>\n\n\n\n Jadzia bardzo lubi\u0142a pisa\u0107, otrzyma\u0142am od Niej wiele kartek, list\u00f3w i innych zapisk\u00f3w, czasem by\u0142y to \u201elisty w listach\u201d, kartki z za\u0142\u0105cznikami, ka\u017cdy skrawek papieru by\u0142 zapisany\u2026 . Kiedy\u015b z du\u017cej, szarej koperty wypad\u0142 plik kartek, zawieraj\u0105cych fragmenty albumu rodzinnego, pami\u0119tnik\u00f3w i wycink\u00f3w z gazet. Opatrzony by\u0142 nast\u0119puj\u0105c\u0105 dedykacj\u0105: \u201eDrogiej Aldonie Czerwi\u0144skiej \u2013 z \u017cyczeniami, by ceni\u0142a \u017cycie i szuka\u0142a radosnych chwil w codziennym \u017cyciu, nie trac\u0105c nic z pami\u0119ci! Jadzia Harasimowicz, Wroc\u0142aw, 27.II.2004 r.\u201d<\/p>\n\n\n\n Jadzia bardzo lubi\u0142a kol\u0119d\u0119 \u201eDla nieobecnych\u201d. Jest to te\u017c moja szczeg\u00f3lna kol\u0119da, a zw\u0142aszcza ten jej fragment, m\u00f3wi\u0105cy, \u017ce \u201enie trzeba \u017ca\u0142owa\u0107 przyjaci\u00f3\u0142, \u017ce gdziekolwiek s\u0105 dobrze im jest, bo s\u0105 z nami, cho\u0107 w innej postaci\u201d.<\/p>\n\n\n\n I niech te s\u0142owa b\u0119d\u0105 najlepsz\u0105 rekomendacj\u0105 dla tego, aby raz jeszcze zabra\u0142a g\u0142os\u2026 stamt\u0105d:<\/p>\n\n\n\n \u201ePatrz\u0105c w lustro, nie mam l\u0119ku, jak wiele kobiet, kt\u00f3re si\u0119 starzej\u0105. Nie jest to twarz tej m\u0142odej dziewczyny, kt\u00f3ra przyjecha\u0142a do Wroc\u0142awia, i nigdy ju\u017c taka nie b\u0119dzie, ale nie mam do tego odbicia niech\u0119ci, przecie\u017c sama rze\u017abi\u0142am t\u0119 twarz przez wiele lat. S\u0105 na niej niepokoje dojrzewania, nie\u015bmia\u0142o\u015b\u0107 dziewcz\u0119cych uczu\u0107, groza i strach wojennych prze\u017cy\u0107, konieczno\u015b\u0107 politycznego wyboru drogi. Jest i t\u0119sknota za Kresami, i zach\u0142anno\u015b\u0107 w zdobywaniu wiedzy, zawodowe ambicje i rozczarowania. Jest dojrza\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107, troski macierzy\u0144stwa, b\u00f3l po stracie najbli\u017cszych, chwile za\u0142ama\u0144 i rado\u015b\u0107 z roli babci, no i ta ci\u0105g\u0142a ciekawo\u015b\u0107 i afirmacja \u017cycia. Jest na mojej twarzy wypisana trudna \u017cyciowa droga ca\u0142ego mojego pokolenia. A tych kilka zmarszczek przyby\u0142o mi ostatnio na pewno w trosce o przysz\u0142o\u015b\u0107 naszej polskiej edukacji\u2026\u201d<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n \u201eDo Wroc\u0142awia przyjecha\u0142am rankiem (1948 r.) Z Dworca G\u0142\u00f3wnego szli\u015bmy z Rajmundem pieszo ulic\u0105 Powsta\u0144c\u00f3w \u015al\u0105skich. Po\u0142amane szyny tramwajowe, wypalone, zrujnowane szkielety dom\u00f3w, gruzy i czarne oczodo\u0142y okien budzi\u0142y we mnie przera\u017cenie, a wstr\u0119t biegaj\u0105ce wko\u0142o szczury i ten dziwny zapach\u2026 \u015bmierci.<\/p> – Jak tu mo\u017cna budowa\u0107 \u017cycie? \u2013 my\u015bla\u0142am. Nagle zobaczy\u0142am na jakim\u015b placyku w\u015br\u00f3d ruin drzewko, ca\u0142e w blador\u00f3\u017cowych kwiatach. Kontrast by\u0142 tak wielki, \u017ce stan\u0119\u0142am jak wryta. Kr\u00f3lewska magnolia, bo to by\u0142a ona, rado\u015bnie rozwija\u0142a swoje du\u017ce p\u0105ki w ponurym krajobrazie i g\u0142osi\u0142a pochwa\u0142\u0119 \u017cycia.\u201d<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n Jadwiga Harasimowicz,<\/em><\/p>\n\n\n\n Album Rodzinny, <\/em>\u201eGazeta Wyborcza\/Gazeta Dolno\u015bl\u0105ska\u201d, 19.03.2000 r.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Poni\u017cej zamieszczam fragmenty z otrzymanych od Jadzi kopii jej pami\u0119tnik\u00f3w i innych zapisk\u00f3w, kt\u00f3re nie zosta\u0142y dot\u0105d opublikowane.<\/p>\n\n\n\n \u201eUrodzi\u0142am si\u0119 w Hrubieszowie, ale dalsze moje \u017cycie by\u0142o zwi\u0105zane z Wo\u0142yniem, gdzie Rodzice zacz\u0119li pracowa\u0107 w szkolnictwie. Kwitn\u0105ce wi\u015bniowe sady, melodia cerkiewnych dzwon\u00f3w, p\u0119dz\u0105ce sanki i rw\u0105ce konie w\u015br\u00f3d \u015bniegowych puch\u00f3w przez le\u015bne drogi, skoczne pie\u015bni \u015bpiewane przez ukrai\u0144skich s\u0105siad\u00f3w, pierogi \u2013 ich zapach z chlebowego pieca, szeroki trakt do W\u0142odzimierza, budowany za rz\u0105d\u00f3w carycy Katarzyny, kt\u00f3rym jecha\u0142am do gimnazjum \u2013 to wszystko pozosta\u0142o w pami\u0119ci\u201d.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n \u201eW moim domu szanowany by\u0142 ka\u017cdy cz\u0142owiek, niezale\u017cnie od narodowo\u015bci, religii czy spo\u0142ecznej pozycji. Rodzice rozumieli t\u0119sknoty Ukrai\u0144c\u00f3w do w\u0142asnego pa\u0144stwa i \u0142agodzili konflikty. Bliska im by\u0142a idea J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego integracyjnej II Rzeczypospolitej z zachowaniem w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci innych narod\u00f3w. W takim klimacie tolerancji, \u017cyczliwo\u015bci, a przede wszystkim patriotyzmu kszta\u0142towa\u0142 si\u0119 m\u00f3j pogl\u0105d na \u017cycie i \u015bwiat. My\u015bl\u0119, \u017ce troch\u0119 tej w\u0119gierskiej krwi po ojcu, a ormia\u0144skiej po mamie jest i we mnie\u2026\u201d<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n W\u0142odzimierz, 01.01.1943<\/p>\n\n\n\n \u201eNowy Rok! Ten oczekiwany, opisany, wywr\u00f3\u017cony \u2013 ciekawam, co przyniesie. \u201ePami\u0119taj, co by mnie nie spotka\u0142o \u2013 ostatnie moje my\u015bli b\u0119d\u0105 przy Tobie \u2013 Ty Moje B\u0142\u0119kitne marzenie\u201d \u2013 powiedzia\u0142 mi dzi\u015b Tolka. W mie\u015bcie smutek i \u0142zy. Znowu aresztowania. G\u0142o\u015bno si\u0119 ju\u017c m\u00f3wi o kl\u0119skach niemieckich. Znowu zbli\u017caj\u0105 si\u0119 bolszewicy. Blisko ju\u017c jest epoka prze\u0142omowa, epoka straszna. Tak chcia\u0142abym prze\u017cy\u0107 \u2013 zobaczy\u0107 kl\u0119sk\u0119 obu naszych wrog\u00f3w. (\u2026)\u201d.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n W\u0142odzimierz, 02.01.1944 r.<\/p>\n\n\n\n \u201eMamy wi\u0119c rok 1944. Mo\u017ce to ten z Dziad\u00f3w<\/em>?\u00a0 \u201eA imi\u0119 jego czterdzie\u015bci i cztery\u201d\u2026 Jakimi drogami dojdziemy do wolno\u015bci i ile jeszcze b\u0119dzie ofiar?\u201d<\/p> A teraz jest rok 2003. Czytam ten sw\u00f3j pami\u0119tnik ze wzruszeniem. Cz\u0142owiek jednak jest mocny! Prze\u017cyli\u015bmy \u2013 ale nie wszyscy. (\u2026) Wojenne prze\u017cycia nie zabi\u0142y we mnie wra\u017cliwo\u015bci i wiary w Dobro i Pi\u0119kno. Wsz\u0119dzie i zawsze, w ka\u017cdym narodzie s\u0105 ludzie dobrzy i \u017ali. Widzia\u0142am jednych i drugich. Rodzice nauczyli mnie szacunku do ka\u017cdego cz\u0142owieka, \u017cyczliwo\u015bci, tolerancji i tego uczy\u0142am swoich syn\u00f3w i uczni\u00f3w, a teraz m\u0142odych nauczycieli\u201d.<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n Jadzia by\u0142a na sesji letniej w K\u0142aninie, w 1997 roku. Poni\u017cej tre\u015b\u0107 wywiadu, kt\u00f3ry zosta\u0142 zamieszczony w tradycyjnie redagowanej po ka\u017cdej sesji \u201eTulotce\u201d; poniewa\u017c jedyny, zachowany egzemplarz jest ju\u017c do\u015b\u0107 zniszczony, jego zapis wywiadu mo\u017ce zawiera\u0107 nie\u015bcis\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n RED: Jak by\u015b siebie okre\u015bli\u0142a, u\u017cywaj\u0105c trzech przymiotnik\u00f3w?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Jaka? Zbyt emocjonalna, tolerancyjna, postkonwencjonalna.<\/p>\n\n\n\n RED: Twoja najwi\u0119ksza wada?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Wada? Obdarzanie zbyt du\u017cym zaufaniem ludzi\u2026<\/p>\n\n\n\n RED: Twoja najwi\u0119ksza zaleta?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Zaleta? Ch\u0119\u0107 pomocy innym, nie licz\u0105c na rewan\u017c.<\/p>\n\n\n\n RED: Dlaczego zwi\u0105za\u0142a\u015b si\u0119 z TUL-em i jak to na Ciebie wp\u0142yn\u0119\u0142o?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Spodoba\u0142a mi si\u0119 idea ustawicznego kszta\u0142cenia swojej osobowo\u015bci, by skutecznej wychowywa\u0107 innych. Spotka\u0142am grup\u0119 ludzi ciekawych i serdecznych. Po tragicznych prze\u017cyciach osobistych i bardzo powa\u017cnej operacji praca w Komisji Humanistycznej TUL wr\u00f3ci\u0142a mi rado\u015b\u0107 \u017cycia i pasj\u0119 tw\u00f3rcz\u0105.<\/p>\n\n\n\n RED: Co chcia\u0142aby\u015b zmieni\u0107 w TUL-u?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Struktur\u0119 organizacyjn\u0105. (\u2026) autentyczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ludzi w terenie, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy sprawie, a nie sobie.<\/p>\n\n\n\n RED: Gdyby\u015b mia\u0142a szans\u0119 przem\u00f3wi\u0107 do wszystkich ludzi, co by\u015b im powiedzia\u0142a?<\/em><\/p>\n\n\n\n J.H: Cieszcie si\u0119 urod\u0105 \u015bwiata, nie niszcz\u0105c go! Cencie najwy\u017cej prawdziw\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i przyja\u017a\u0144! Starajcie si\u0119 zostawi\u0107 dobry, cho\u0107 ma\u0142y \u015blad po sobie.<\/p>\n\n\n\n Wywiad z Jadwig\u0105 Harasimowicz, Przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Humanistycznych Inicjatyw Edukacyjnych TUL, <\/em>[w:]\u201eTulotka. Podziemny Organ TUL\u201d 10\/1997, K\u0142anino, 25.07.1997 r.<\/p>\n\n\n\n Zamiast podsumowania:<\/p>\n\n\n\n \u201eTak ma\u0142o powiedzia\u0142em.<\/p> Kr\u00f3tkie dni.<\/p> Kr\u00f3tkie dni,<\/p> Kr\u00f3tkie noce,<\/p> Kr\u00f3tkie lata.<\/p> Tak ma\u0142o powiedzia\u0142em,<\/p> Nie zd\u0105\u017cy\u0142em.<\/p> Serce moje zm\u0119czy\u0142o si\u0119<\/p> Zachwytem,<\/p> Rozpacz\u0105,<\/p> Gorliwo\u015bci\u0105,<\/p> Nadziej\u0105.<\/p> Paszcza lewiatana<\/p> Zamyka\u0142a si\u0119 na mnie.<\/p> Nagi le\u017ca\u0142em na brzegach<\/p> Bezludnych wysp.<\/p> Porwa\u0142 mnie w otch\u0142a\u0144 ze sob\u0105<\/p> Bia\u0142y wieloryb \u015bwiata.<\/p> I teraz nie wiem<\/p> Co by\u0142o prawdziwe\u201d.<\/p> \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Czes\u0142aw Mi\u0142osz<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n Aldona Czerwi\u0144ska<\/strong> – OR TUL w K\u0142aninie<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na mocy Statutu TUL RP \u00a710 pkt. 3, Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w TUL na wniosek ZK TUL nadaje godno\u015b\u0107 Honorowego Prezesa […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"class_list":["post-40","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/40","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=40"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/40\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1302,"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/40\/revisions\/1302"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.tul.org.pl\/wp\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=40"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Prawdziwych Mistrz\u00f3w s\u0142owa i my\u015bli, do kt\u00f3rych niew\u0105tpliwie nale\u017ca\u0142a \u2013 poznaje si\u0119 po tym, \u017ce m\u00f3wi\u0105 kr\u00f3tko i trafiaj\u0105 w punkt; no i jeszcze po tym, \u017ce ich s\u0142owa nie trac\u0105 nic ze swej aktualno\u015bci wraz z up\u0142ywem czasu.<\/p>\n\n\n\n***<\/h2>\n\n\n\n